Joukje Akveld

Joukje Akveld  (1974) werd geboren in Leiden en studeerde Nederlands aan de Universiteit Utrecht. Via werk bij uitgeverijen rolde ze de journalistiek in. In 2010 debuteerde ze met ‘Tekenaars’, een boek met 19 portretten van Nederlandse illustratoren. Gaandeweg verschoof de focus steeds meer naar prentenboeken en non-fictie voor kinderen. Haar boek ‘Een aap op de wc’ werd genomineerd voor de Woutertje Pieterse Prijs en won een Zilveren Griffel.

In 2017 kwam er een nieuwe focus: Afrika. Voor het boek ‘Wij waren hier eerst’ reisde ze drie maanden door Zuid-Afrika. Dit boek werd ook genomineerd voor de Woutertje Pieterse Prijs en bekroond met een Zilveren Griffel. Er volgden meer reizen door Afrika en meer boeken met dit continent als thema. 

Haar boek ‘Maximiliaan Modderman geeft een feestje’, geïllustreerd door Jan Jutte, werd uitgeroepen tot Prentenboek van het Jaar 2023. 

De komende jaren zal de focus blijven op zuidelijk en Zuid-Afrika, waar Joukje Akveld inmiddels ook woont.

Foto: Justin Fox

Aan welk boek uit uw jeugd heeft u goede herinneringen?

De gebroeders Leeuwenhart van Astrid Lindgren maakte diepe indruk, dat boek heb ik talloze malen herlezen. Ik ging wekelijks naar de bibliotheek en las de planken leeg. Voor mijn verjaardag vroeg ik altijd boeken. Ik herinner me ‘Je moet dansen op mijn graf’ van Aidan Chambers, ik was toen denk ik een jaar of 13. Op het omslag stond een huilende baby, geen aantrekkelijk beeld, maar zodra ik begon te lezen was ik verkocht, Sindsdien heb ik alles van Chambers gelezen.”

Was u vroeger een echte lezer of had u andere hobby’s?

“Ik was een echte lezer. Buiten spelen was niet aan mij besteed. Ik las, luisterde naar de radio (Het weeshuis van de hits, Lieve Paul) en schreef zelf verhalen. Zo kon ik hele weekenden op mijn kamer doorbrengen.”

Uw boek ‘Maximiliaan Modderman geeft een feestje’ is het prentenboek van het jaar. Gefeliciteerd! Kunt u iets vertellen over dit boek?

“Maximiliaan Modderman is een jongetje met een naam als uit een gedicht van Annie M.G. Schmidt, dat er een bende van maakte á la Floddertje en leeft volgens het adagium: doe nooit wat je moeder zegt, dan komt het allemaal terecht. Het boek is mijn loftrompet op Annie Schmidt. 

Ooit, jaren geleden, verbleef ik een zomer in haar huisje in Le Rouret in de Alpes Maritimes. Huisjes moet ik eigenlijk zeggen. Van de rommelige Ruïne (oorspronkelijk de woning van haar zoon Flip) verkaste ik naar haar intieme schrijvershuisje om te eindigen in de monumentale bungalow Les Beaumeles – allemaal op dezelfde pittoreske berg. Ik hoopte er te schrijven. Maar al stonden de olijfbomen er op z’n knoestigst bij, al geurde de lavendel door de Franse krekelnacht en liet ik de wijn vloeien zoals Annie destijds had gedaan, schrijven deed ik niet. 

Nu, jaren later, ligt er dit prentenboek, geschreven met Annie in mijn hoofd. Jan Jutte maakte de tekeningen. In 1983 debuteerde hij met illustraties bij haar Beertje Pippeloentje. Een kwart eeuw later verprentenboekte hij haar gedicht Het toverstokje. Ik houd van de tekeningen van Jan. De dik gepenseelde contourlijnen, het grafische, beetje vergrijsde palet. Jans werk roept de jaren vijftig in herinnering, de periode waarin Annie Schmidt debuteerde. ‘Bij die periode ligt mijn hart’, vertelde Jan me toen ik hem interviewde voor mijn tekenaarsboek, waarin 19 illustratoren vertellen over hun vak.

Jans Maximiliaan draagt een matrozenkiel en een brilletje met ronde glazen. Tegelijk is hij een kleuter zoals er altijd kleuters zullen zijn. Met een groot hoofd en schonkige schoudertjes. Met streepjessokken en glimoogjes die zeggen: nu gaan we lazerstralen.” 

Uw boek staat centraal tijdens de Nationale Voorleesdagen. Waarom is lezen volgens u zo belangrijk?

“Wie niet goed kan lezen staat 1-0 achter in het leven. Hoewel we in een beeldmaatschappij leven, komt veel informatie nog steeds tot ons in tekstvorm. Minstens zo belangrijk: wie van lezen houdt, hoeft nooit eenzaam te zijn. Er zijn altijd verhalen waarin je je kunt onderdompelen, waarin personages rondlopen van wie je blij bent dat ze niet in het echt bestaan of juist gelukkig dat je ze op papier hebt ontmoet. Lezen is de onschuldigste hobby die er bestaat. Je valt er geen anderen mee lastig, het is relatief goedkoop en je houdt je hersenen er lenig mee. Alleen de bomen op onze planeet, die zullen pleiten voor een andere hobby.”

Wat is je boodschap of tip voor jonge lezers?

“Durf uit de pas te lopen en je eigen weg te volgen. Je hoeft niet te zijn als de rest. Sterker nog: zij die een beetje anders zijn, zijn vaak het beste gezelschap. Kijk maar naar Maximiliaan Modderman.”

Leesleeuw recensie

Wij schreven een recensie over het boek ‘Maximiliaan Modderman geeft een feestje’ van Joukje Akveld. Klik hier om de recensie te bekijken. 

error: Content is protected !!